همينطور که توی خيابون راه ميرفت به ياد خانه قديمی افتاد . توی ذهنش اونو مجسم کرد . خودش را وسط حياط فرض کرد و به اطراف نگاه کرد .احساس کرد يه  چيزی سر جاش نيست ؛ حوض آب درخت سيب همه رو ميديد .خونه يه جور ديگه بود . يه سکوت سنگين همه جا رو پرکرده بود. فقط گلدون شمع دونی مادر بزرگ سر جاش نبود . يکهو تنش لرزيد؛ نکنه مادر بزرگ ..... ضربان قلبش شديد شده بود . همه چيز دور سرش ميچرخيد . دستشو به ديوار گرفت کمی صبر کرد تا آروم بشه داشت به اطراف نگاه ميکرد دنبال يه چيزی می گشت چشم هاش روی تابلوی تلفن همگانی ميخکوب شدند . می خواست شماره پدر رو بگيره اما دستهاش می لرزيدند . وقتی پدر گوشی رو برداشت اول از حال مادر بزرگ پرسيد. می دونست که مادر بزرگ ناخوشه اما بازهم پرسيد و پدر گفت که نگران نباشه گفت بهترين کاری که ميتونی انجام بدی اينه کا براش دعا کنی که بهتر بشه . بی اختيار راه ميرفت از اون مسيری که تو اون چند روز بارها اونو طی کرده بود به طرف حرم ميرفت . تو راه به آخرين باری که پيش مادر بزرگ بود فکر ميکرد . قرار بود فردای اون روز به مشهد بره و ميخواست يه عکس از مادر بزرگ بگيره اما مادر بزرگ گفت که حالا وقت مناسبی نيست و باشه برای يه وقت ديگه و او هم قبول کرده بود . حالا ديگه مقابل ضريح ايستاده بود بعد از اينکه اذن دخول رو خوند وارد شد چند دقيقه ای محو ضريح شده بود احساس ميکرد هيچکس اونجا نيست داشت درد دل ميکرد که يکهو دردی در پهلوش احساس کرد بخاطر فشار جمعيت بود که مجبور شد از در ديگه خارج بشه رفت توی يکی از رواق ها  گوشه ديوار نشست سرش رو بين زانو هاش گذاشته بود و آروم آروم گريه می کرد معجزه اشک ! مادر بزرگ خيلی مهربون بود و اون نمی توانست نبودنش رو حتی تصور کنه . حالا ديگه اروم شده بود به طرف دفتر نذورات رفت يه قبض گرفت و اونو نذر مادر بزرگ کرد يکراست به طرف  هتل حرکت کرد تو راه ياد خواهر کوچيکش افتاد و از يکی از فروشگاه ها يه هديه کوچولو براش گرفت . ......  اصلا توجهی به به بچه هايی که توی لابی هتل با هم شوخی ميکردند و مسئول اردو که داشت صداش ميکرد نداشت رفت توی اتاق و خودش رو روی تخت ول کرد . کمی سبک شده بود اما يه درد کهنه مال اون قديم قديم ها  رو دوباره توی سينه اش احساس ميکرد . داشت فرار ميکرد از واقعيتی تلخ آخه مادر بزرگ خيلی مهربون بود .صبح که بلند شد بره حرم ياد خوابی که ديشب ديده بود افتاد . خونه قديمی رو دوباره ديده بود و اين بارهم بجز گلدون شمع دونی مادر بزرگ همه چيز سر جاش بود قلبش تند تند ميزد . رفت به طرف تلفن . شماره پدر رو گرفت اما اينبار مادرش بود که صحبت ميکرد . صبر کرد تا احوالپرسی های مادر تموم بشه بعد پرسيد : حال مادر بزرگ چطوره ؟ مادر گفت که ديشب سراغت رو می گرفت انگار يادش رفته بود که رفتی مشهد !

هواپيما می خواست فرود بياد خيلی تکان می خورد اما در مقابل قلب علی که بالا و پايين می پريد محسوس نبود . مادر منتظرش ايستاده بود با اينکه اصلا حوصله نداشت به سمت مسئول اردو رفت با هاش دست داد و از زحماتش تشکر کرد . پدر توی ماشين مونده بود . توی راه کسی حرف نزده بود يعنی اگر هم کسی چيزی گفته بود اون نشنيده بود آخه نياز به صحبت نبود و اون از پيراهن مشکی پدر همه چيز رو فهميده بود اما داشت فرار ميکرد از واقيتی تلخ آخه مادر بزرگ مهربون بود . خيلی مهربون بود . پدر داشت ماشين رو پارک ميکرد ولی اون حوصله نداشت مثل هميشه منتظر بمونه تا با هم برن . پارچه مشکی جلوی در اون رو به قبول واقعيت مجبور کرده بود ولی اون سرسخت تر از اين ها بود با کليدی که داشت در رو باز کرد آخه اون هفته ای چند بار به خونه قديمی می رفت و به مادر بزرگ تو کارهاش کمک ميکرد . پسر عموش وسط حياط ايستاده بود  هم سن بودن با هم . پلاکاردی که روش نوشته بودن ........ درگذشت مادر کراميتان را به شما و خانواده  .......... زانو هاشو سست کرد و روی زمين افتاد پدر زير بفلشو گرفت و بلندش کرد پسر عموش جلو اومد و همديگه رو بغل کردن پسر عموش گريه ميکرد ولی اون ختی نمی تونست گريه کنه باورش نمی شد آخه مادر بزرگ خيلی مهربون بود . رفت توی اتاق همونجا که تخت قديمی مادربزرگ بود رفت پايين تخت زانو زد سرش رو گذاشت رو لبه تخت پس مادر بزرگ کجا بود؟ فردا صبح پدرش با عموش می خواستند برن برای سر مزار برای سنگ قبر و ... و اون هم همراهشون رفت وقتی رسيدن يه قبر خاکی که چند تا دسته گل پژمرده کنارش بود رو بهش نشون دادن بالای قبر ايستاده بود اما انگار اروم نمی شد . روی خاکها نشست صورتش رو روی زمين گذاشت . دلش می خواست همونجا بميره . بالاخره گريه اش گرفت . پدر دورتر ايستاده بود و دستشو روی صورتتش گرفته بو اما صدای گريه عمو رو می شد به راحتی شنيد . دلش می خواست همونجا بميره . آخه مادر بزرگ  خيلی مهربون بود . قبضی رو که برای مادر بزرگ  گرفته بود رو روی قبر گذاشت  و بلند شد و عقب عقب رفت . آخه مادر بزرگ حيلی مهربون بود .